کولی امروز فال دلم را در فنجان ریخت و گفت

در طالع تو غنچه عشق شکفت و هرگز نخفت

 تو همان آینه تری که مرا با خودم آشناتر از آینه کردی

کجا گلهایی به رنگ چشمان تو بیابم و به آرامش نگاهت هدیه کنم؟

 

حالا که خیالت خیس و بارانی شده است

بدان که دلت آسمانی شده است

اگر زمین گریه میکند که خورشید کجاست

بگو  که دعوت به میهمانی شده است

به جای حال من حال خودت را بپرس

که دلم عجیب بی شادمانی شده است

و خلاصه اینکه گم نمیشوی در من

از وقتی که غروبت ناگهانی شده است

(به پدر که دستانم را به نگاهش سپرده بودم)

به نگاه خسته ی آینه نگاه میکنم

چشمهایم تاب بیاورند

تصویری در آینه به من می نگرد

که تنهاتر از من است

و من هزار بار بیشتر از غرورم

      "او را دوست دارم"

لابلای یک بغض کهنه پنهان میشوم

همیشه با منی

همیشه با توام

مرا ببخش 

 در حوالی قلبت

همیشه سردر گمم

همیشه یک بهار

همیشه انتظار

مرا ببخش

 در سبزه زار تو

همیشه هستم شوره زار

همیشه عاشقانه

همیشه بی بهانه

مرا ببخش

 در آهنگ دلت

همیشه هستم بی ترانه

همیشه این تویی

که میبخشی مرا

همیشه این منم

..میکنم بر تو جفا

مرا ببخش نوبهار من

تا کی بخوانم برایت

قصه تو و قصه های من

.............

 

برای سلام فردا به هیچکس قولی نده

شاید فردا٬هوا نه آفتاب باشد نه باران

نه تو باشی و نه هیچ راز پنهان

یرای نگاه فردا با هیچکس قراری نگذار

شاید فردا٬بدرقه نه نفرین باشد نه دعا

نه خنده های ماسیده و نه عمر تباه

قهوه فردا را تلختر از همیشه بنوش

شاید فردا٬نه از آینده بگوید نه گذشته

نه دهانی سوخته و نه فنجانی شکسته

برای سلام فردا به هیچکس قولی نده

شاید سرنوشت٬فردا را به یغما برد

و صدایی تو را به جایی دیگر خواند

کم کم در خوابهایم

شبیه یک خواب میشوم

میان اینهمه رویا

 قطره قطره بی تاب میشوم

کسی در من مینشیند

 به اضطراب و تب

و من چه ساده

 قصه گوی خوابی ناب میشوم

کم کم در قلبم

 شبیه یک کبوتر میشوم

میان پرواز دلم

 بی بال و پر میشوم

گیرم که سیر کنم

 در خوابهایم بی پرواز

چون بی پرده ببینم

 از اشک دل تر میشوم

دستانم را بسوی تو دراز میکنم

تا تو دستانم را باور کنی

و من گرم و سبز

در امتدادنگاه تو

دستان احساسم را

در باغچه دل تو سبز کنم

مرا باور میکنی؟؟؟

گاه زندگی

نامه می نویسد برای روزگار...

که در زورق یادت

مرا جا گذاشتی ای روزگار

که سهم هر روز وشبم

در دستهای توست

و اشک و لبخندهای من

در نگاههای توست

*********************

چشم از دل پرسید:

چگونه بی من می بینی؟

دل گفت: هرجا عطر یاس باشد

من چشم هستم

************************

تا وقتی 

یاس های دلم پژمرده نشده

چشمهایم برای تو

تا مهربانانه

بر سرزمین دلت بتابد

و من فقط شمعی باشم

در انتظار طلوع تو

تو با منی و جان جان با منست

گل سرخ های باغچه دلم

از تپش خواهند ایستاد

و من خواهم مرد

من چشیدم در خواب

طعم رویای تو را

سایه ات ابی بود

و دلت پاک

ولی...

چشمهایم وا شد

زندگی بود هنوز

بر لبم می ماسد

با کمی دقت تو عشق من پیدا بود

امروز با یک دنیا فاصله دوباره برگشتی...

..............................

نه بر رفتنت اشکی میریزم .....

و نه در ماندنت به شادی می نشینم

که دوریت اغاز عشقی دوباره

 در من است

در سایه تو می نشینم به انتظار فرصتی که پنجره ای باز شود

و هلهله افتاب شیرین ترین تبسم عشق را به من هدیه کند

ارزانی تو تمام دوستت دارم های من

تویی که سرشارم از خیال ابی دیروز و سبز نگاه امروزت

تویی که  ارامشی نهفته در چهره ی روز و ماهتاب منی

....................

ای از تبار ایینه و اب از کرامت تو ست

که من رها می شوم در تو و قافیه های شعر زندگی

خودت خوب می دانی

تنها با تو و برای تو تا همیشه ها می روم

.....................

به دل مگیر...

 گاه از نگاه صمیمانه تو

با اشکهایم حرف میزنم

گاه از انسوی دیوار

حریم خورشید را میشکنم

من نیازم به تو

به مرهم احساست نیست

نیاز من به قلب بی نیاز توست

که کدامیک تکرار یکدیگریم

و اما فردا را چه کنیم؟؟؟

که تو مسافر خوابهای منی؟؟؟

یا من مسافر بی فردای تو؟؟؟

ارامش مرگ می اید و همه از سنگ می شود

دل من برگردیم و در ویرانه ها ناپدید شویم؟

یا که اینجا بمانیم و با دیوانه ها زنجیر شویم؟

  چه قدر بهار را دوست دارم

 تقدیم به تو که حالا

  زیباترین گل من شده ای

در باغچه دلم اما

 بیتاب ترین گل من شده ای

*****   *****   *****

تقدیم به تو که خوابم

رنگ روز و شبهای تو شد

خنده های لب تو جانم

اشک پابه پای تو شد

*****   *****   *****

تقدیم به تو که قلبم

از غم دوری تو شکست

وقت امدن تو عمرم

 همه هستی تو گشت

 *****   *****   *****

تقدیم به تو که ارام

روزی کوبیدی به در دنیا

سرسبزتر از بهارم

زیباترین گلم  شده ای حالا

(به بهانه تولد رزا "زیباترین گل زندگیم")

وقتی چشمان ابی تو به صبحی بهاری گشوده شد

 هزار شاخه گل نرگس درباغ مهربانی شکفت...

نازکای افتاب عشق از دیوار خورشید پایین  پرید

و پرنده اشتی با صدایی تازه ترانه هستی خواند 

وقتی مام مهر تو با نگاهی عاشق صدای گریه ات را شنید

هزار ستاره بی تاب خرامان از پلکان اسمان پایین امدند

تا زمین را برای لحظه عزیز امدنت چراغانی کنند....

و بهار نارنج های باغچه از خواب رویایی خود بیدار شدند

تا خبرها را تازه کنند و نوید تولد تو را  سر دهند...

رایان عزیز من تولدت مبارک

فریبای عزیزم بهار را ببوس .......

 که زیباترین اتفاق زندگیت را با عطر نارنج و نرگس همراه کرد

جایگاه دوست کردم ...

گرچه او گم شد و

 ..... همراهی نکرد

من دل و جان را

فدای دوست کردم...

باز هم دل من یک سبد امید دارد..........

................... که هرگز نخواهد مرد

وقتی که پلک خوابهایم.....

به صبحی افتابی گشوده شد

............ تو را دیدم

 که با لبخندی از جنس ارامش مرا گرم کردی

........و من که تشنه سوختن بودم

در سپیده ای لبریز از عطر و نور عشق بیدار شدم 

حالا در خواب و بیداری....

و درخلوت دلم فقط به تو فکر می کنم

 به تویی که هر روز که می گذرد

های های گریه هایت باران عشق می شود

 و بر سر و روی تنهایی من می بارد

(به زیباترین گل زندگیم )

باغچه را خواهم کاشت

تا سبز سبز شود

و هر وقت که از کنارش می گذرم

عظر نرگس ها انقدر باشد

که بهشت را احساس کنم

باغچه را خواهم کاشت

تا سبز سبز شود

و با شبنم روی برگ درختان

اب خواهم داد این سبز را

به خود می بالم که

باغچه بوی دمیدن سپیده

در سبزه زار را می گیرد

و صدای نفس های من

که بر جاده عشق می تازد

ساقه گیاهان باغچه می شود

به خود می بالم که

دریای نگاه باغچه

مظهر ارامشم می شود

و لوح دلم هر روز

زیر باران کلام باغچه

شسته می شود

باغچه را خواهم کاشت

تا سبز سبز شود

و به خود ببالم که

باغچه مظهر بودن باغچه می شود

چگونه شاپرک خیال تو

 از سرانگشت خوابهای من پر کشید؟؟؟

فردا که افتاب زیبای بهار سر بزند

شکوفه های سرخ وسفید را می چینم

و به خوابهای صورتیم هدیه میکنم

شاید که ارام ارام زمزمه های دلتنگیم

در ایوان بهار به خواب رود

و سهم من ازقصه عشق

خود عشق شود...

به او بگویید دوستش دارم

به او بگویید دوستش دارم...

و دوست داشتنم را نقاشی کرده ام

و نگاه دوست داشتنم را

تا اشتیاق غربتش

رنگ عشق زده ام

ولی از پس این انتظار عطر گلهای نرگس

در مقابل چشمه سار عطوفت توست

پس از نگاه پرمهرش صدها گل امید بچین

و سحر را در شب باور کن...

آسمان دلت که زلال باشد٬

تقویم زمان هم غبار کمتری به خود می گیرد

و تو دوباره آغاز می شوی و به خودت میرسی...

چند نقطه چین کافی است .....

تا به سر خط برگردی...

آرام آرام و لحظه به لحظه

پاسخ فقط یک لبخند است و سلامی دوباره...

پس دیگر گمان نکن در پایان راهی٬

این راه پایانی ندارد!!!

کسی منتظر توست!!!

که به امید صدا و دستان گرم تو...

آرامش گمشده اش را باز می یابد

پس شب را تاریکتر نکن...

و فقط به صدای آسمان گوش بده

اگر زلال باشی آسمان در توست

و هیچ غباری به غربتت ترک نمی اندازد..

دیگر غریبانه به غربتت فکر نکن...

و قدم هایت را آرام بردار...

قلبی زیر پای توست

برای او بمان ...

و از غم زمانه واژه های سرد نساز...

برای او که از غربت غریبانه ات دانست...

باید آسمان را به تماشایت بنشیند!!!