ما سپید نخواهیم شد

چون خورشیدی که بر ما تابیده

هرگز سایه ها را نمی شمارد

مثل سرود چشمهایم

مثل آهنگ صدایم

مثل شبنم مثل آب

مثل نسیم مثل باد

............................

می خواهم غم هایم را

به گنجشک ها بگویم

که آسمان را خبر کنم

رازهایم را به باغچه

که دل باغچه را بشکافم

که گل سرخ ها را عاشق کنم

دردهایم را به قلبم

که قلمم را بشویم

که دلم را زنگار نزند

که چهره اش زیبا شود

می خواهم خودم را بنویسم

مثل حس شرجی چشمهایم

مثل لیلای بارانی نگاهم

مثل خودم٬مثل دلم

که سهمش را از عشق

تقسیم می کند

که التهاب گل سرخ را ببیند

که تعبیر کند

خواب باغچه ی زیبا را

که ساده بنویسد مثل خودش

مثل خنده هایش

که غمگین است

مثل عطر خیس اشکهایش

مثل همه ی آینه ها

زلال و عاشق

مثل یاسمن،مثل برف

ساده مثل برگ کاغذی سفید

دیگر چیزی نپرسید...

ابتدایش ابرهای سیاه

 انتهایش زمین

درختان را به آسمان می برد

 رودها را به سفر

پرستوها را به کوچ 

و گل سرخ ها را به هجرت

..............................

خطبه های عشق را  فراموش

و سکوت را زمزمه کنید

سیل هولناکی آمده است

از تاریکی سرازیر شده

و پنجره ها را می شکند

لحظه های بهار را خشک

دل ها را سنگ

که سپیده ...

در بستر مرگ است

چشم هایم...

خورشید را دروغ می بیند

قلب ها از یخ هم که باشند شکافته می شوند

و خورشید تابنده تر از همیشه بر شوق ما می تابد

پس رها می  کنیم خود را زیر باران گرمی 

که سنگدل ترین آدمها را هم خیس می کند

و از دستهای ما رنگین کمان عشق  می سازد

با آن که هیچ شکی نیست

آسمان همیشه آبی ست

و پرنده ها در حال پرواز می میرند

تمام شب  بر سرم فرو می ریزد

و در آسمانی شکسته

ستاره ها را می بینم که

پر نور خاموش شده اند

................................

چقدر صبور بمانیم

تا تاریکی این شبها را تاب بیاوریم

قلم موی من خیلی عجول است

کی فردا میشود؟؟؟

می خواهم دنیا را سبز بکشم

و درختانی که حالا خیلی بزرگ شده اند

دلم خانه ای بی دسترس می خواهد

 که پلکانش از جنس اقاقی

 و سقفش آبی آسمان باشد

فقط کاش یک نفر...

 خانه را سبز نقاشی کند

 آنقدر سبز...

 که بهار هم از دیدنش سیر نشود

....................................

دلم خانه ای بی دسترس می خواهد

که دیوارش پیچک و یاس

و زمینش فرشی از احساس باشد

فقط کاش یک نفر...

 خانه را هر لحظه بالاتر ببرد

 آنقدر بالا...

 که ماه هم مرا نبیند

....................................

دلم خانه ای بی دسترس می خواهد

که باغچه اش پر از گل های سپید

و درختانش از نسل امید باشند

 فقط کاش یک نفر...

 هر روز برایم یک سبد سیب بیاورد

آنقدر سیب...

که من خیال کنم

دانه های سبز عشق

 باغ قشنگ خانه سبز مرا 

 دنیایی از  سبز می کند

بگذار خورشید بتابد

و آفتاب بخندد

آنوقت سری به آسمان بزن

آسمان فردای فردا

سبز سبز است

........................................

چه رنگی جز سبز

 می تواند مفهوم زندگی را زنده کند؟

قلم مویم را بر می دارم

و باز هم نهال تازه باغچه را

 سبز نقاشی می کنم

آنقدر سبز که با ساقه نازک این نهال

 بتوان نفسی دوباره کشید

عشق مردمی تو

در تمام باغچه های دوستی

نهالی تازه داده است

تو می توانی سبزتر شوی

سبزتر از سبز بهار آن سالها

چشم من این موسیقی سبز را می شنود

و دستهایم حس سبز نگاهت را می بیند

جوانه بزن و رشد کن

این سبزینه همیشه سبز را

به امید روزی که هیچ برجی سر به فلک نکشد

و هیچ خانه ای بر سر زندگی آوار نشود

به امید روزی که بال پرندگان گشوده باشد

و هیچ قفسی بر پنجره های زندگی بسته نباشد

به امید هر روزی که از اول صبح بهار باشد

و تا انتهای هر  شب باز هم بهار باشد

.......................................     

به امید رویاهای سبز

به امید آرزوهای سبز

و به امید فرداهای سبز

سبز تا بهاری همیشه بهار

و در آسمان دلم آنچنان پرواز می کند

که گویی عشق فقط در چشمان توست

و در آسمان دل من

............................

با من بمان

تا سبز چشم هایت را

کنار پنجره...

 در گلدان گل سرخ ها جای دهم

و بهاری دیگر بیاید

 و باز هم بهاری دیگر

تا خواب گل سرخ ها تعبیر شود

و چشمان من سبز شود سبز سبز

.......................

تا که لیلایت شدم

پر زدی تا گل سرخ

تا که حوایت شدم

........................

سند عشق را که امضا کردم

دفتر قلبم پر شد از نام تو

حالا جز عاشقی

مرا کار دیگری نیست

که تو یک پاییز سبزی

و من یک بهار سرخ

و باندازه دلتنگی من مهربان

پس مریمی ساز مرا

یادگار باغ بزرگ دنیایت

و آنقدر به دیدنم بیا

که گلبرگ هایم را

باد با خود نبرد

دنیا پر از خدا می شود

و دستهای تو

برای چیدن لبخند آفتاب و باران

هر روز از نو سبز می شود

تا تو از آن می گذری

چقدر آینه را دوست دارم

تا تو در آن می نگری

چقدر تو را دوست دارم

تا تو زیباترین اتفاق منی

...........................................

وقتی که آرام به در دنیا کوبیدی

بهار نارنج ها با بهار هم آواز شدند

گل رزهای باغچه نفس تازه کردند

و شب بوهای عاشق لبخند زدند

تا تو چون زیباترین گلبرگ گل سرخ

به باغچه زندگی قدم بگذاری

.................................

و نسیمی از سرزمین عشق آمد

و گیسوان خوابهای مرا نوازش کرد

تا تو را که زیر نور ماه خوابیده بودی

به بالین من بیاورد

و تو تعبیر زیباترین خواب من شوی

..................................

قلبت را با قطره های شبنم

روی گل سرخ های عاشق شستم

تا تو در زیباترین صبح بهار

بوسه بر لبهای عشق بزنی

و گل سرخی شوی بس زیبا

در گلدان گل سرخ های عشق

............................

بهار را می بوسم

به عشق تو که از جنس بهارانی

بیست و دو شاخه گل سرخ

 تقدیم به بیست و دومین بهار زندگی تو

دوستت دارم فرشته ترینم

تو زیباترین اتفاق منی

سهم من چشمان سبز تو شد

و سهم تو گل سرخ دل من

................................

رو به قبله چشمانت نماز عشق می خوانم

 و گل سرخ های دلم را در باغچه نگاه تو سبز می کنم

فقط دعا کن باران یک ریز ببارد

 تا گل سرخ های ما همیشه بوی عشق بدهد

و خدا کند تا قرار باغچه

من از چشمان تو لبریز باشم

و  تو از گل سرخ دل من

.................................

تا دنیا به کام من شود

 و تو از آن من

یک روز می بوسمت

تا بهشت به نام من شود

و تو چون جان من

هر روز می بوسمت

تا من گل سرخ تو شوم

و تو گل سرخ گل سرخ من

.............................................

لحظه های لب های تو به سرخی

 گل سرخ های باغچه دل من است

و نفسهای قلب من به سبزی

پیچک های عاشق دل توست

این راز بوسه بر لب های عشق است

و تپشی دوباره...

در قلبی که فقط برای تو می تپد

مرا باور کن

من در برابر آفتاب دل تو بی تاب بی تابم

آنچنان که گویی همه گل سرخ های دنیا

بوی عشق تو را می دهند

و خورشید فقط به قلب باغچه دل من می تابد

...........................

و فردا امروز از یاد رفته

 فردا خواهد آمد

نه دیروز

نه امروز

فردا فقط

فردا خواهد آمد

پس اندوه را به خاک بسپار

و سیب سرخ عشق را همه جا بکار

هر جا که نشان از بهشت دارد

دلت از دست می رود

و این است معمای عشق

دلی دردانه

که در دستهای تو می تپد

..................

چون نوزادی کوچک

تو را میان عطر گل های سرخ

خواب می کند

و روحت را به پرواز در می آورد

و آنگاه که سپیده میدمد

نشان گل سرخ

فقط رفتن ماه

و دمیدن نازکای آفتاب است

..........................

 جهان با من است

تو با منی و

جان جان با من است

..................

چقدر بهار را دوست دارم

تا تو از آن می گذری

چقدر آینه را دوست دارم

تا تو در آن می نگری

چقدر تو را دوست دارم

تا تو زیباترین اتفاق منی

(به تو که زیباترین گل زندگی منی)

به حرمت وجود او

مرا ببر به آفتاب                     

 به روشن سجود او

نگاه من چه خیره است            

به لحظه های آرزو

مرا ببر به آسمان                      

 به آن دعای بی وضو

....................................................

به جز پنجره آسمان هیچ پنجره ای گشوده نیست

و صدایی که از بام آسمان می آید عاشقانه ترین است

خدای من کاش میتوانستم

سالهای دوری را که گذشت وارد خانه تو شوم

و باغچه دلم را با گلهای سپیدی که تو به من هدیه دادی شکوفا کنم

خدایا من با تو پیمانی برای فردایم دارم

میان برگ ها و ساقه های ایزدیت برایم نجوای بیداری بخوان

تا من در بوستان عشق تو قلب یخ زده ام را  آرام آرام از خواب بیدار کنم

...............................

هر شب قصه ای می نویسم

که هیچ چیز تلخ تر از سحرگاهان

روزهای بی تو بودن نیست 

که هیچ  اتفاقی نمی افتد

شاید این تویی

که همیشه با منی

و شاید این منم

که اگر به هر جا روم

با تو خواهم رفت

وقتی از تو می نویسم

نگران انگشتانم میشوم

که قلم را

بی حضور تو چگونه آغاز کنم

نسم یاد و عشق جاودان تو

طراوتی به زمستان دلم میدهد

که گویی از تپش چشمان توست

که من درد می کشم و دم بر نمی آورم

کاش مرا در دریای دلت شناور نمی کردی

و با این همه

این صدای قلب توست

که مرا به شکوفایی می خواند

ولی افسوس

که من فقط رویایی از بهار دارم

و در همین زمستان

به خواب خواهم رفت

 عشق تو

مرا از عشق تو رها می سازد

...............

و چشمانم نگاهش را

شبیه آسمانی که

شبی گم کرده ماهش را

....................................

خدایا سهم من از شبهای بلند آسمان تو چیست؟؟؟

من سالهاست تشنه نوشیدن یک جرعه  از کف دستهای توام

برای آرامش قلبم آیه های زمینی را تفسیر کن

و برای بیداری دلم تولد شبنم های عشق را مژده بده

خدای من تو می دانی  پناهگاهی می خواهم امن و ساکت

کلبه ای سرشار از عطر مریم با سقف آسمانی کوتاه

تا انتهای روز٬تا انتهای شب٬تا انتهای رنگ آفتاب و مهتاب تو

خدایا مرا دعوت کن تا با تو هم گام شوم

و خود را فقط به ضریح آسمانی تو بیاویزم

..........................

پلک هایش می لرزد

 و در خواب زرد می شود

آیا تمام باغچه ها اندیشه جدایی دارند؟؟؟

 چگونه می شود از یاد برد؟؟؟

تنهایی گل سرخ هایی را که

 پشت پنجره ها آرام می لرزند

 و آه زرد می کشند

...........................................................

 دوست دارم... 

 زیر سایه گل سرخ باغچه دل تو بنشینم

و شبها که من و آفتاب

 با هم به خواب می رویم

صدای نجوای عاشقانه تو را که

تکیه بر یاس های شکوفا زده ای بشنوم

احساس تنهایی من

 دستهایش را بر چندمین روز جدایی تو می کشد؟؟؟

راست می گویند

مسافران باران هرگز از سفر برنمی گردند

یک لحظه با خیال تو  

دریای دلم را پارو زدم

از باغ های زیبای گل سرخی گذر کردم

که آرام آرام در دل آب...

 به خواب موج های سپید عاشق رفته بودند